دوستی میگفت در شهر اهواز ..جنازه دو کودک که چند روزی بود گم شده بودند(ظاهرا در جلوی مهد کودکی که به آنجا میرفتند)در پشت قبرستان شهر تکه پاره شده توسط سگ های ولگرد پیدا شده اند بی هیچ کلیه......

......

......................

......

...................  

"هیچ همچون پوچ خالی نیست"

پ ن:دوستی که این نظر را داده استhttp://mahla64.blogfa.com/می باشد

به مطالبم كه بر ميگردم (چه آنها كه در اين جا است و چه آنها كه هنوز نيامده اند)و نگاه مي كنم (كاري كه معمولا ميكنم و تا آنجا كه در توانم است برخوردي از نوع  بي رحمانه)..مي بينم  كلمه هيچ  خيلي تكرار شده است

نگران شدم و  در جستجويم براي يافتن علت آن ..

بايد بياويزمش جايي

                            مدتي

                                      بي حركت

بدنبال شانه اي ميگردم

براي گريه كردن

براي استاد روز بدي بود..چند تن از دانشجويان پيله كرده بودند و از استاد درخواست ميكردند كه استاد بيشتر در مورد ارادي بودن ضربان قلب بگويد ..آخه استاد در بين يكي از ساعات درس روانشناسي به خاطر نشان دادن توانايي هاي انسان اين نظر را مطرح كرده بود كه"انسان آن قدر توانايي دارد كه مي تواند ضربان قلبش را هم در دست بگيرد"و حالا با سماجت و كنجكاوي تعدادي از دانشجويان كه كمي هم چاشني اذيت كردن و رو كم كني در آن مشاهده مي شد رو در رو بود .استاد دو راه در پيش داشت ...برگشت به عقب و گذشتن از نظري كه داده بود كه در شان ایشان نبود و رفتن به جلوتر و اثبات آن....همان طور كه انتظار مي رفت استاد راه دوم راه انتخاب كرد و…. قرار گذاشتن ..ظهر.. وقت ناهار.. در آمفي تاتر...

ظهر وقت ناهار رستوران دانشگاه سوت و كور بود… در عوض در سالن آمفي تاتر جاي سوزن انداختن نبود تا بيرون سالن دانشجويان مشتاق كه خبر را از همان چند دانشجو پيله شنيده بودند و دهان به دهان به ديگران رسانده بودند ايستاده بودند  منتظر استاد...

استاد پشت تريبون قرار گرفتند و پس ازشوخي كوتاهي با حضار بيان فرمودند بهتر است بدون اتلاف وقت بروند سر اصل مطلب و گويا تر از هر چيز نظرشان را عملا ثابت كنند دانشجويان سراپا چشم شده بودند و منتظر كه استاد چگونه مي خواهد ثابت كند ..  يكي دوتا از دانشجويان پزشكي دستگاه کارديوگرافي را كه آورده بودند به بدن استاد وصل نمودند...استاد شروع كردند به كنترل ضربان قلبشان و هر لحظه ضربان قلبشان كند ترو کندتر ميشد و  خطوط روي صفحه مانيتور كه در آغاز تپه ماهورهاي بلند و نزديك به هم را رسم ميكرد …از اوجشان كاسته و  . فاصله اشان بيشترمي شد ... هر چه خطوط به سطح نزديكتر ميشد نفس ها بيشتر در سينه دانشجويان حبس مي شد....خطوط تقريبا افقي شده بود و بجاي تپه ماهور ... كويري خشك را تداعي ميكردند .دانشجويان كم كم نگران مي شدند  و منظر بودند كه خطوط اوج بگيرند ..ولي هيچ كدامشان از آنچه در ذهن استاد مي گذشت  اطلاعي نداشتند ...استاد با خود مي انديشيد .."حال كه عملا  امتحان كرده است و به اين مرحله رسيده است بهتر است آخرين مرحله را هم امتحان كند و آن توقف كامل ضربان....."هنوز استاد ....ناگهان  بوقي ممتد از دستگاه كارديو گراف   .در سالن پخش شد و همه هاج و واج ..سقوط استاد بر روي كف سالن را مشاهده كردند  ..دانشجويان پزشكي  كه به استاد نزديكتر بودند بلافاصله  شروع كردند به ماساژ و تنفس مصنوعي ... ...اما .....اما انگار نه انگار كه جناز ه اي كه بر زمين افتاده بود همان استاد شوخ و بذله گوي چند دقيقه قبل بود كه .......دانشجويان استاد را بر سر دست به قسمت اورژانس دانشكده پزشكي منتقل كردند ......اما هيچ فايد ه اي نداشت ....بيچاره استاد فراموش كرده بود كه وقتي ضربان قلب  كنترل و دستور توقف به آن داده شود و قلب از حركت باز بماند ...مغز هم از كار مي افتد و چيزي نمي ماند كه به قلب دستور حركت مجدد را بدهد    ..............